عصر ما عصر قشنگی نیست!

این قرن مجهول به هیچستانی مبهم و

بی حیات می ماند

که خالی از صدا و نغمه و رنگ و هیاهوست!

این عصر ظلمانی سالهاست که از ذرات روشن

عشق و عاطفه تهی ست...

تمام پنجره های منتظر عاری از گرمی نگاهی شدند

که بر چهره ی عابری خسته تصویر لبخندی بیاویزند

این روزها آدمها در انزوای خود محبوس اند!

و تمام هویت شان ساده,

در ابعاد کوچک خانه ها گم میشود..

عصر ما عصر قشنگی نیست!

ارمغان این دوران چشمهای بی نگاه

و قلبهای سنگی ست

که مدام در خون زمانه تزریق میشوند!

در این هوای غریب هیچکس دیگر

خاطره ها را قاب نمی گیرد

و در دل تمام آیینه های شهر

که بر دیوارها آویخته اند

حسرت دستانی مهربان مانده که

غبار از پیکرشان به نرمی بزدایند

این روزها دیگر تیک تاک

  کهنه ساعت دیواری  هم در گوش

آدمها نوای حزینی دارد!

و در ذهن مشوش هر کس که از راه

می رسد تنها دغدغه, اتلاف بیهوده ی زمان است.

عصر ما عصر قشنگی نیست!

چرا که دیگر کسی از عاشقی

نشانی نمی داند.

اینجا مزد عاشقی شکستن است.

و آنچه همشیشه پیروز ست

افیون خیانت است که بر اندیشه های

هرزه حکم می راند! 

بی شک این فضای مسموم

به ظلمت آلوده است ومیراث این دوران

جز تباهی و تاریکی نیست!

عصر ما عصر قشنگی نیست!

و افسوس بر ما شبزدگان که وارثان این نسل ایم

عصری که در آن بیرحمانه

آفتاب را به تاراج برده اند!!

نامه ای به یک فاحشه !

دیگر سراغم را از کلاغ بام خانه ام

نگیریدکه حقیقت بودنم را

 به تکه پنیری میفروشد